Deze bodybuilder vertelt vol vuur over de pijn en de passie

29 januari 2018

Foto's: Alex Mousset

Je ziet en hoort er eigenlijk weinig over in de media: Nederlandse bodybuilders. Dave Spies (30) raakte geïnteresseerd in de subcultuur en begon met trainen. Aan Sportnieuws.nl vertelt hij z'n verhaal.


Het is 08:00 uur wanneer de wekker gaat, mijn ontbijt bestaat uit havermout door een eiwitshake in koud water, zoals al jaren. Ik spring op de fiets richting de sportschool en ga daar verder met mijn cardio. Een uur later begin ik aan mijn krachttraining, dat duurt ongeveer 1,5 uur. Tussen 12:00 en 12:30 uur ben ik thuis. De lunch bestaat uit rijst met kip en heel veel groenten.

Herhalen
Vervolgens ga ik aan het werk en de vier dagen daarop doe ik hetzelfde. Ik eet uit bakjes, drink geen alcohol, weeg alles tot de gram nauwkeurig, slaap netjes 8 uur en mis geen training. Ongeacht of ik nu op vakantie ben op een feestje, een verjaardag of op het werk.

'Waarom doe je het toch', vragen mensen dan. 'Je geeft er zoveel voor op, ik begrijp het niet... Moet dat echt zo precies allemaal? 1 biertje kan toch geen kwaad, kom op!? Is het niet een beetje overdreven allemaal?'

(Tekst gaat door onder foto)



Na ruim 10 jaar trainen, duizenden shakes, duizenden uren in de gym en talloze bakjes eten weet ik 1 ding zeker: Het is meer dan een sport, meer dan een hobby en zelfs meer dan een levensstijl... Het is een passie! Hoewel ik zeker begrijp dat niet iedereen mij snapt, kan ik altijd zeggen: alle moeite die je erin stopt, krijg je in veelvoud terug!

Een kilo is altijd een kilo en het is jij tegen jezelf. Ik doe het omdat ik ervan hou, omdat ik mezelf wil uitdagen, omdat ik er letterlijk positief door verander en omdat geen eten zo lekker is als 'jezelf goed voelen' voelt..

Competitie
3 maanden geleden begon ik het traject richting mijn eerst wedstrijd, 15 uur trainen per week en 2 keer per week naar Eindhoven voor poseerlessen. Ik had nog weinig verstand van wedstrijden en was er zelfs nog nooit naar een geweest. Daar ging ik dan, de voorbereidingen in voor de grootste wedstrijd van de Benelux.

2 weken voor de wedstrijd kreeg ik een groot compliment van mijn coaches dat ik te goed was voor de echte beginners D klasse, ik moest direct naar de C. 9 december was het zover, ik was inmiddels ruim 10 kilo afgevallen en was zo droog als maar zijn kan. Na een zware dag zaterdag moest ik om 20:00 uur eindelijk op voor 1.500 man publiek, in mijn broekje en in de spraytan, want ook dat hoort erbij.

De klasse waarin ik stond was C onder de 70 en die verdubbelde naar 11 man sterk op het laatste moment. Het bleek nu een van de zwaarste klassen te zijn onder 220 deelnemers.

(Tekst gaat door onder foto)



'Grote' jongens
Helaas hoorde ik niet bij de zogeheten ‘first call out’, dan behoor je in de top 5 normaliter. Met excuses was ik nooit zover gekomen want dat houdt ons van ons doel, dus daar ging ik ook nu niet aan beginnen. Ik was gewoon nog niet goed genoeg voor de top 5, punt.

Toch teleurgesteld stond de dag daarna nog mijn solo routine op de planning. En wat heb ik daarvan genoten! Uiteindelijk bleek ik toch een 6e plek, net geen top 5 te hebben bemachtigd. Hoewel ik dat persoonlijk niet goed vindt kan ik ermee leven want ik heb ook gewoon 5 goede atleten verslagen en een hele klasse overgeslagen.

Het was een hele ervaring die ik nog steeds een plek moet geven. Het zit in mijn aard om niet direct tevreden te zijn, dat is ook een van de redenen dat ik mezelf blijf verbeteren. Iedere dag een beetje beter worden, of het nu in de sport is of een interessant boek lezen, is toch waar we mensen voor zijn?