&format=webp)
Nicolas Keenan pakte deze zomer met Argentinië brons op het WK in Nederland & België, en wordt volgend jaar samen met premier Rob Jetten vader. Een paar jaar geleden stond de hockeyer er heel anders voor. Van zijn eerste Olympische Spelen kwam hij terug met meer vragen dan antwoorden.
Het ging om de Spelen van Tokio in 2020, die door corona een jaar later werden gehouden. Voor Keenan was het zijn olympische debuut en het doel waar hij jarenlang alles voor opzij had gezet. Toch voelde het vooral als een eindpunt. "Ik had mijn hele leven klaargemaakt voor vijftien dagen. Toen was het voorbij en zeiden ze: succes, tot de volgende", vertelt hij in de Be Nice Podcast. "De oude Nico ging nog een olympische cyclus niet overleven. Mentaal was ik na Tokio compleet gebroken."
)
Topsport
Lange tijd dacht Keenan dat er maar één manier was om de Spelen te halen: super professioneel zijn en vooral geen emoties tonen. Dat beeld kreeg hii van jongs af aan mee. "Daardoor ga je dingen wegstoppen die eigenlijk bij jou horen. Soms ben je je daar niet eens bewust van", legt hij uit. "Mijn grootste probleem was hoe ambitieus ik was met mijn droom. Ik dacht dat er maar één weg naartoe was."
De vermoeidheid was zo groot dat hij de handdoek in de ring wilde gooien. Juist dat bracht de omslag. "Als ik toch klaar ben om op te geven, waarom zou ik het dan niet op mijn manier proberen? Als ze me eruit willen gooien, doen ze dat toch wel."
)
'Wat gebeurt er met deze man?'
In diezelfde periode leerde Keenan in een Albert Heijn in Den Haag Jetten kennen. Voor het eerst werd hij echt verliefd op een man. "Het voelde alsof dat gevoel al die oude gedachten doorbrak", weet hij nog al te goed. "Hij gaf me de veilige plek die ik nodig had, en ook een vangnet. Als ik uit de ploeg of uit het hockey zou vallen, wist ik dat hij er voor me zou zijn."
Dat gevoel kreeg hij ook bij zijn familie, al had hij daar nooit iets verteld. "Ik heb nooit gedacht dat mijn familie er een probleem mee zou hebben. Maar ik had ze ook nooit iets gezegd, dus het was best eenzaam." Op weg naar de volgende Spelen was dat anders. "Ik voelde me veel meer in gezelschap. Voor mij was dat een grote doorbraak."
Keenan komt uit een echte hockeyfamilie, met zo’n tien familieleden die op internationaal niveau speelden. Druk voelde hij daardoor nooit, maar één les van zijn vader nam hij wel mee: als je het doet, doe het dan voor honderd procent. "Dus ja, dan kus ik een man voor de camera. Gek, maar we gaan ervoor."
)
)
)
)
)