&format=webp)
Ross Smith won in de eerste ronde van de World Grand Prix een kraker van Cameron Menzies. Dat de Engelsman überhaupt op het podium van de major in Leicester verscheen, mag een wonder heten. Smith onthult dat hij door een hel is gegaan in de week voorafgaand aan de partij.
Het had zo mooi moeten worden: Ross Smith won vorig weekend de World Series of Darts Finals in Amsterdam en boekte daarmee het hoogtepunt van zijn carrière. Hij had die mijlpaal lekker thuis met zijn gezin willen vieren, in de wetenschap dat hij maandagavond tegen Menzies moest op de World Grand Prix. Maar het liep helemaal anders. Al in Amsterdam was hij ziekjes, maar won hij het toernooi toch. Eenmaal thuis in Engeland ging het van kwaad tot erger.
'Het is verschrikkelijk geweest'
"Het was een geweldig gevoel, maar zo leuk is het niet geweest thuis. Ik heb een week in hel gehad. Ik heb een of ander virus opgepikt en kreeg ook wat problemen met mijn hart. Afgelopen vrijdag lag ik nog in het ziekenhuis en zaterdag dacht ik nog dat ik me terug ging trekken uit de Grand Prix. Dat ik nu hier alsnog ben, is al een prestatie op zich. Laat staan dat ik ook nog eens goed speel en win. Ik ben heel blij nu, maar ik was er bijvoorbeeld ook kapot van dat ik de verjaardag van m'n zoon miste woensdag doordat ik ziek was. Ik dacht dat ik thuis zou komen om mijn World Series-zege te vieren, maar het is verschrikkelijk geweest."
Hij voelt zich nu een stuk beter en hoopt dat hij gedurende het toernooi verder opknapt en aansterkt. "Zaterdag voelde ik me echt slecht. Ik zei tegen m'n vriendin dat ik echt niet kon darten en me terug moest trekken. Het was kansloos. Pas zondag toen ik wakker werd, ging het beter en sloegen de medicijnen aan. Toen besloot ik pas dat ik toch wilde spelen. Als ik me toen nog steeds slecht had gevoeld, had ik echt niet meer gespeeld hier. Ik heb geen pijl meer aangeraakt sinds mijn overwinning in Asterdam. Ik zat zelfs aan het infuus en al, het was echt niet goed."
Sterfdatum moeder
Dat hij ook nog eens won van Menzies in de eerste ronde, verbaast hem zelf ook. Maar hij wijst naar een figuurlijk engeltje op zijn schouder. "Iemand kijkt op me neer van boven. Ik denk mijn moeder. Sterker nog: het is vandaag (maandag, red.) precies een jaar geleden dat mijn moeder overleed, dus dat maakt het extra speciaal. Deze zege is voor haar, mijn prachtige moeder."
)
)
)
)
)