&format=webp)
Een eerste internationale wedstrijd vergeet een schaatser niet snel. In Peking stonden dit weekend onder anderen Gioya Lancee en Wisse Slendebroek voor het eerst aan de start van een World Cup. Marianne Timmer weet nog goed hoe dat bij haar ging. Op haar eerste WK, op een buitenbaan in de Japanse bergen, gooide een storm halverwege alles overhoop.
Timmer is benieuwd hoe onder anderen Lancee en Slendebroek hun eerste kennismaking met de wereldtop gaan ervaren. "Het is toch een nieuwe ervaring, omdat het internationale veld dan in één keer samenkomt", zegt ze in de Sportnieuws.nl-podcast Dromen van Goud. De latere drievoudig olympisch kampioene maakte die stap zelf als tiener. Ze plaatste zich vanuit Jong Oranje en reisde met de sprintploeg mee naar het WK sprint van 1993 in het Japanse Ikaho, waar de schaatsers met een gondel naar de baan op de berg moesten.
)
'Dat maakte wel heel veel indruk'
Aan de start stonden de Amerikaanse sprintgrootheden Bonnie Blair en Dan Jansen. De achttienjarige Timmer die altijd tegen hen op keek stond ineens in hetzelfde deelnemersveld. "Dat je dan echt met hen in de wedstrijd mag rijden. Als jij er dan als puppy mag tussenrijden, dat is natuurlijk heel vet", vertelt ze.
Ze keek vooral haar ogen uit. "Dan zit je ook meer naar hun te kijken en alles te volgen. Dat maakt wel heel veel indruk." Toch was het ook intimiderend, geeft ze toe. "Ja, 100 procent. Dan denk je: oh, ik wou dat ik hen was. Je wilt natuurlijk ook op dat niveau uiteindelijk doorgroeien. Maar dat was toen nog steeds een mega gat. Zij waren toch sneller."
)
Storm over de ijsbaan
Uiteindelijk waren het niet de grootheden, maar het weer dat de meeste indruk maakte. Christine Aaftink, toen de beste Nederlandse sprintster, stond er op de tweede dag heel goed voor. Daardoor reed ze in een van de laatste ritten. "Toen kwam er halverwege de 1000 meter in één keer een enorme storm opzetten", herinnert Timmer zich. "De bakken met bloemen en planten vlogen over het ijs."
Voor Aaftink kwam de storm op het slechtst denkbare moment: de rijders vóór haar hadden hun kilometer nog op een schone baan afgewerkt. "De hele baan was bedolven. Dat is natuurlijk niet dezelfde omstandigheden", vertelt Timmer. "Zij was toen zo verdrietig. Dat maakte ook indruk. Toen dacht ik: zo, dat is natuurlijk ook wel heel heftig." Zelf eindigde ze naar eigen zeggen ergens achteraan, maar de les nam ze mee: "Dan zie je toch dat de weersomstandigheden heel veel impact hebben."
)
)
)
)
)