&format=webp)
Maarten van der Weijden gaat vanaf maandag 17 augustus een hel beleven, zoveel weet hij al na zijn jarenlange ervaring als ultrazwemmer. Tijdens zijn 270 kilometer lange tocht van Vught naar Utrecht om geld op te halen voor het Prinses Maxima Centrum komt de olympisch kampioen (45) uitdagingen van jewelste tegen, waarover hij afspraken heeft gemaakt met zijn team.
Zes dagen lang ligt hij in het water, zwemmend langs 22 steden over 270 kilometer. "Als ik zwem, ga ik heel diep. M’n huid zwelt op, m’n tong ook, dus praten wordt steeds moeilijker. Ik ben weleens jaloers op Jeroen van Veen, die hardloopt voor het Prinses Máxima Centrum, omdat hij heel enthousiast is tijdens het lopen. Ik heb dat niet, voor mij is het meer een lange dag", blikt hij in magazine Meazza van het Algemeen Dagblad vooruit op de helse tocht.
)
"Ik zit in mijn tunnel van pijn en zwem mezelf de vernieling in. Soms letterlijk: ik heb tijdens een vorige tocht te weinig gegeten, en dan gaat je hoofd raar doen. Ik zag mensen die er niet waren, zag een stad waar ik langsging als een soort roze fantasiestad. Om dan wel te blijven zwemmen heb ik met mijn team afgesproken dat ze me niet vragen hoe het gaat, omdat ik er dan over ga nadenken. Als ik dat niet doe kom ik vanzelf in een staat waarin ik de pijn accepteer."
'Dat is dan echt een tegenslag'
Zijn team moet dan ook zuinig zijn met het delen van meevallers die op zijn route verschijnen, zo heeft Van der Weijden afgesproken. "Ik vind het ook niet fijn als mijn team een probleem aankaart waar op dat moment niks aan te doen is. En meevallers wil ik alleen horen als het echt honderd procent doorgaat. Ik heb weleens gehad dat ze zeiden, over een uur hebben we waarschijnlijk stroom mee, dan loop je voor op schema en kun je een uur eerder stoppen. Maar dan bleek dat niet zo te zijn en moest ik nog een uur langer door. Dat is dan echt een tegenslag."
)
Tegenslagen zijn er ook al genoeg geweest in zijn leven. Als negentienjarige kreeg hij de diagnose kanker. Hij overleefde, werd olympisch kampioen openwaterzwemmen en zette zich na zijn topsportcarrière in voor onderzoek naar (kinder)kanker. In 2018 moest hij zijn Elfstedenzwemtocht staken omdat het niet meer ging. Waar hij bang was om publiekelijk afgeserveerd te worden, gebeurde het tegenovergestelde.
'Ze vonden het geruststellend'
"Er ontstond een soort collectieve compassie omdat ik het wel geprobeerd had. Ik kreeg berichten van mensen met kanker die zeiden dat het misschien raar was om te schrijven, maar dat ze me gevolgd hadden en het geruststellend vonden dat ik het niet gehaald had. Dat was wat zij ervoeren. Zij willen het ook halen, maar dat gebeurt niet altijd, en dat komt echt niet omdat zij niet goed hun best hebben gedaan of niet positief zijn geweest."
)
)
)
)
)