&format=webp)
Bij de goedlachse Xandra Velzeboer viel alles afgelopen winter op haar plek. De 25-jarige shorttrackster werd olympisch kampioen op de 500 én 1000 meter en hulde zichzelf én Nederland in goud. Toch ging daar een intense periode van nare gevoelens en piekeren aan vooraf. Dankzij haar vader en haar vriend kwam alles toch op z'n pootjes terecht.
Velzeboer geeft aan perfectionistisch te zijn en dat zat haar regelmatig in de weg. “Dat genieten voor mij zo belangrijk was, heeft ermee te maken dat ik soms zo erg met mijn doel in het hoofd kon zitten. Dan voelde ik alleen maar stress en spanning. Ik ben erg perfectionistisch en dat ging af en toe naar een level dat ik het wel erg zwaar maakte voor mezelf. Ik wist: als ik het leuk heb, dan helpt dat mij heel erg om goed te presteren", zegt ze in gesprek met Helden Magazine.
Dat 'genieten' is zo belangrijk, dat ze het zelfs in haar boekje opschreef voor de olympische 500 meter. "Het lukte me ook nog om tijdens die dag te genieten. Dat was bijna net zo’n groot doel voor mij als olympisch kampioen worden. Vanaf het moment dat mijn zusje Michelle (ook shorttrackster, red.) en ik met onze vader (Marc Velzeboer, ook voormalig shorttracker en olympiër, red.) voor het eerst het ijs opgingen, stond lol hebben voorop."
)
Hun vader zei volgens Xandra altijd dat als ze het proces niet leuk vonden, dat zelfs mooie resultaten hen geen geluk zouden geven. Maar dat was in aanloop naar de Spelen makkelijker gezegd dan gedaan, geeft Velzeboer toe. "Ik was al zo vaak de beste geweest op de 500 meter dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat ik olympisch goud móést winnen, omdat alleen die medaille nog ontbrak. De spanning bouwde zich op richting Milaan. Het ging zover dat ik vorig jaar in de zomer af en toe wakker werd en dacht: wat als het niet lukt? Of ik kon daar ’s avonds over piekeren in bed."
)
Vader en vriend
Gelukkig had ze haar vader Marc en haar vriend Dennis Visser, die ook voormalig shorttracker is, om haar te helpen. "Ik maakte het allemaal zo beladen en zwaar in het jaar in aanloop naar de Spelen. Ik weet heel goed dat alleen maar aan het resultaat denken niet werkt. Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig kon ik daar goed over praten met mijn vriend, mijn vader en mijn sportpsycholoog. Tot de EK in januari heb ik het best zwaar gehad door die hoge verwachtingen waarmee ik mezelf opzadelde. Elke keer dacht ik: het moet nog beter. De coaches en mijn vriend moesten soms echt even tegen me zeggen dat ik relaxed moest zijn, dat het allemaal wel goed zou komen."
Uiteindelijk kwam het in Milaan allemaal goed en zette ze al haar zorgen om in olympisch goud. "Ik genoot."
)
)
)
)
)
)