Het onderzoek van NOS en In De Waaier naar wielerploeg Picnic-PostNL was gebaseerd op gesprekken met 71 (ex-)medewerkers van het Nederlandse team. Maar nu is één van die anonieme bronnen alsnog met naam en toenaam uit de school geklapt over de giftige werksfeer binnen de ploeg waar ze tussen 2021 en 2025 voor reed.
De 29-jarige Peperkamp rijdt tegenwoordig voor VolkerWessels. Ofja, rijdt... Ze kan nauwelijks meer wielrennen en wijt dat aan haar tijd bij Picnic-PostNL, zegt ze in een openhartig gesprek met de NOS. "De last die ik meedraag, wil ik kwijt en ik voel ook dat ik de mensen om mij heen kan helpen met mijn verhaal. Het knaagt. Het was iets dat ik geheim moest houden, iets dat de afgelopen jaren mijn leven heeft beïnvloed. En nog steeds beïnvloedt. Mijn gezondheid is niet al te best en ik kon aan anderen moeilijk uitleggen hoe dat zo is gekomen."
Ze zegt dat haar gezondheid nog steeds achteruit gaat, omdat ze niet genoeg hormonen aanmaakt en daardoor vatbaarder is voor infecties. Ze is sinds 2021 niet meer ongesteld geweest en heeft een verstoring in haar energiehuishouden opgelopen in haar tijd bij Picnic-PostNL en voorganger DSM, zegt ze. "Er is nooit gecheckt of mijn hormonen op peil waren, terwijl er elk jaar gezondheidschecks zijn. Dit had voorkomen kunnen worden."
In haar contract stond dat ze niks over de gang van zaken in de ploeg naar buiten mocht brengen, net zoals dat in alle contracten van iedereen bij de ploeg staat. Toch neemt ze nu het risico wel om naar buiten te treden. De structuur waar ze zo naar op zoek was en dacht bij de wielerploeg te krijgen, schoot door en maakte een drama van de tijd van Peperkamp bij Picnic-PostNL. Na jarenlang zonder onderzoeken bleek ze bijvoorbeeld prikkelbare-darmsyndroom te hebben.
Een schrijnend voorbeeld dat ze geeft over hoe de ploeg daarmee omging, is dat Peperkamp geen aangepaste voeding kreeg en dus de voor haar verkeerde gelletjes kreeg. Met alle gevolgen van dien. "Ik werd heel ziek. Zo misselijk dat ik niet meer kon eten. Overgeven ook. Ik kon me dagenlang ziek voelen en at dan ook weinig. Ik moest er maar aan wennen, zeiden ze."
Weggaan bij de ploeg durfde ze niet. Ook de mentale begeleiding liet te wensen over. Na twee zware valpartijen in een jaar tijd stond ze na de laatste 'te huilen en te trillen'. Maar in plaats van compassie, werd Peperkamp verteld dat 'als ze emotioneel was of moest huilen, dat ze dat niet bij de bus moest doen'. "Je komt pas weer terug bij de bus als je normaal bent'. Dat was de letterlijke tekst."
De ploeg heeft inmiddels een onafhankelijk onderzoek ingesteld en betreurt dat er (ex-)medewerkers zijn die hun tijd bij het team zo negatief hebben ervaren. Maar de schade is, zeker bij Peperkamp, al aangericht en onomkeerbaar. "Dit is nog steeds een diepgeworteld gevoel. Die twijfel en die angst zitten er nog steeds."
)