&format=webp)
Tweevoudig olympisch kampioene Tatjana Smith zwemt voortaan voor Oranje. Dat nieuws deelde de zwemster, nadat ze elf jaar actief was onder de Zuid-Afrikaanse vlag. In een openhartig interview vertelt Smith over haar liefde voor Nederland, dronken fietsers en André Hazes. “Mijn moeder dacht dan: pff, is het liedje nog niet over.”
Smith neemt de telefoon op vanuit Zuid-Afrika, het land waar ze is opgegroeid. “Ik woon nog steeds in Kaapstad. Ik hou van de Zuid-Afrikaanse zon”, zegt ze in het Engels. De zwemster heeft een Nederlandse vader en een Zuid-Afrikaanse moeder. “Ik denk dat de taalbarrière vaak een probleem kan zijn als je kiest om voor een ander land uit te komen, maar het ligt hier qua taal al een beetje dicht bij het Nederlands. Als iedereen langzaam praat, kan ik het op een of andere manier een beetje begrijpen.”
Haar eigen Nederlands heeft nog genoeg verbeterpunten. “Ik noem het een mix van Nederlands en Afrikaans”, zegt de zwemster tegenover Sportnieuws.nl. “Ik wil de taal zeker meer gaan leren. Mijn zus woont al drie jaar in Nederland en wij zaten eerst altijd in hetzelfde bootje. Dan keken we naar elkaar en zeiden we: wat gebeurt hier? Nu kijk ik naar haar en dan is zij gewoon onderdeel van het gesprek. Ze leert de taal heel snel en dat biedt mij ook hoop.”
)
WK voetbal in Zuid-Afrika
De laatste jaren gaat ze twee tot drie keer per jaar naar Nederland. Toch was de verbondenheid met het land er al op jonge leeftijd. Zo maakte ze tijdens het WK voetbal van 2010 kennis met de Nederlandse sportfans. Een ervaring die ze niet snel vergeet. “We zongen allemaal Zuid-Afrikaanse liedjes. Ik droeg een oranje shirt en had mijn gezicht voor de helft oranje geschminkt, met aan de andere kant de Nederlandse vlag”, geeft Smith aan. “Zuid-Afrika introduceerde natuurlijk de vuvuzela's. Ik had oordopjes in, maar hoorde ze alsnog. En je had de Orange Army. Het is zo mooi om te zien hoe trots Nederlanders zijn op hun land. Ze houden echt van sport”, zegt Smith.
Niet alleen de Nederlandse sportcultuur spreekt de zwemster aan. Ook de Nederlandse keuken kan haar bekoren. “Ik hou ervan, maar het probleem is dat ik graag een gezonde atleet blijf. Het lekkere eten is altijd ongezond. Patatje oorlog, stroopwafels en oliebollen; waarom maken jullie zo lekker eten dat niet gezond is?”
Tijdens haar bezoeken aan Nederland leerde ze al snel de directheid van de mensen kennen. “Het is de waarheid en het is eerlijk. Soms is het irritant als mensen ergens omheen draaien. De directheid van de Nederlanders komt misschien asociaal over, maar iedere plek op de wereld en iedere cultuur is anders. Ik heb in Nederland alleen maar hele vriendelijke en behulpzame mensen ontmoet. Zelfs in Zuid-Afrika zeggen we dat we het vriendelijkste land zijn, maar ook daar heb je chagrijnige mensen.”
)
‘Dan komt er ineens een vrouw van zeventig voorbij sprinten’
Maar vooral de Nederlandse fietscultuur maakte al snel indruk op Smith. “Ik vind fietsen echt geweldig. De Nederlandse cultuur is zo actief. Dan ben ik aan het fietsen en komt er ineens een vrouw van zeventig voorbij sprinten. Dan denk ik: dit is niet normaal. Ik ben aan het trappen en ga helemaal kapot op die fiets, terwijl zij het zo makkelijk laat lijken.”
“Elke keer als ik de kans krijg om te fietsen, doe ik dat. Als mensen in Nederland vrienden gaan bezoeken, pakken ze de fiets in plaats van de auto. Ik heb trouwens gehoord dat het ook niet is toegestaan om dronken te fietsen. Maar het is wel veiliger dan autorijden. Ik herinner me dat we terugkwamen van de bruiloft van mijn zus en dat sommigen met hun fiets in de berm vielen”, lacht Smith.
Dat soort dingen maakt het voor de zwemster juist leuk. “Mensen hebben zoveel plezier en nemen het leven niet te serieus. Nederlanders weten hoe ze moeten feesten en plezier moeten maken. Zodra de zon schijnt, gaan ze het water op met hun boten en muziek. Het voelt gewoon als een ontzettend gastvrije en gezellige cultuur om deel van uit te maken.”
)
‘Dan begon ik gewoon te huilen, omdat ik ze zo miste’
Nederlandse muziek valt sowieso in de smaak bij Smith. Dat mag geen verrassing heten, aangezien ze er al op jonge leeftijd mee te maken kreeg. “Er was dit liedje ‘Bloemkolen’. Elke keer als dat nummer opkwam, zong ik het samen met mijn vader en mijn moeder dacht dan: pff, is het liedje nog niet over. Ze snapte niet waarom we zongen over bloemkool”, vertelt Smith lachend.
Ook naar een liedje van André Hazes luistert ze vaak. “Bloed, zweet en tranen. Elke keer als dat liedje draait, moet iedereen huilen. Ik herinner me nog zoveel momenten van toen mijn ouders net naar Nederland waren verhuisd. Als ik dan met de auto terugreed naar mijn universiteit, was dat een rit van een uur. Dan zette ik een Nederlandse afspeellijst op en begon ik gewoon te huilen, omdat ik ze zo miste”, vervolgt de zwemster. Toch moet ze nog een bekend Nederlands liedje leren. “Ik ken het volkslied nog niet. Het is tijd om dat te leren. Hopelijk sta ik ooit op het podium. Dan moet ik het zingen.”
)
)
)
)
)