&format=webp)
Zwemicoon Maarten van der Weijden moest zijn indrukwekkende zwemtocht voor het Prinses Máxima Centrum uiteindelijk noodgedwongen beëindigen. De voormalig olympisch kampioen vertelt bij de podcast Micha dat juist de beslissing om te stoppen veel moeilijker was dan mensen dachten. Dat leidde zelfs tot verbazing bij zijn vriendin.
De voormalig olympisch én wereldkampioen zwemmen begon in augustus met een groot doel voor ogen: in zes dagen tijd 270 kilometer zwemmen langs 22 Nederlandse steden om geld op te halen voor het Prinses Máxima Centrum. Na vijf dagen vol strijd en honderdduizenden euro's aan donaties bleek echter dat hij een streep moest zetten door het restant van zijn tocht, omdat hij kampte met buikgriep en koorts.
)
'Je bent een volwassen man'
In de podcast Misha legt Van der Weijden uit dat het geen makkelijke beslissing was om te stoppen en dat voor een strijd zorgde. "Mijn coaches heb ik bijna zo getraind, met als ik wil stoppen met zo'n evenement dan moeten ze mij terug het water in praten. Dat was een bijna soort van taak, waar zij zich ook verantwoordelijke voor voelden."
Zijn coaches probeerden hem ondanks zijn buikgriep en koorts telkens terug het water in te praten. Dat leidde tot grote verbazing bij zijn vriendin Anne Sestig, die hem na een tijdje vragend aankeek. "Toen zei ze: 'Maarten, ik snap het niet. Dit is jouw evenement en al deze mensen zijn hier om jou te helpen. Jij zegt dat je niet meer wil zwemmen, omdat je ziek bent en jouw team accepteert dat niet'."
Dat de coaches van Van der Weijden hem terug het water probeerde in te praten, kon Sestig niet geloven. "Ze vroeg zich af hoe dat kon. 'Je bent een volwassen man van 45, waarom kun je deze keuze om te stoppen niet zelf maken?'"
)
'Heb dat als een mooi einde ervaren'
Nadat Van der Weijden het op donderdag nog één keer probeerde, ging een dag later definitief een streep door de zwemmarathon. Dat hij uiteindelijk zelf besloot te stoppen, voelde als een opluchting. De zwemicoon ervaarde het einde zelfs als mooi.
"Ik voelde een bepaalde verantwoordelijkheid naar mijn coaches. Want ik wist op een gegeven moment dat het ging eindigen, maar zij niet. Dat voelde niet eerlijk. Toen lag ik in de sluis en toen durfde ik Bart (zijn coach, red.) niet aan te kijken. Toen dacht ik: niks doen kan ook niet, dus pakte ik zijn hand en gezegd: 'Goh, Bart, we hebben een mooie week gehad, man'. Ik heb dat direct als een mooie einde ervaren."
)
)
)
)
)