)
)
&format=webp)
Wat een strijd moest worden om eremetaal, draaide voor de Belgen uit op een avond vol frustratie. De 5.000 meter bij de vrouwen veranderde in een nagelbijter van formaat, met een hoofdrol voor Sandrine Tas. Maar waar de hoop op een podiumplaats vervloog bleven de vragen opkomen hoe dit heeft kunnen gebeuren.
Tas deed donderdag iets waar eigenlijk niemand serieus rekening mee had gehouden. De 30-jarige schaatsster verraste vriend en vijand door zich nadrukkelijk te mengen in de strijd om de medailles. In haar rit met Conijn leek het er lange tijd zelfs op dat Tas haar Nederlandse tegenstander voor zou blijven.
Toch was het uiteindelijk de pupil van Jillert Anema die in de slotfase het verschil maakte. Met twee ijzersterke laatste ronden bleef Conijn haar Belgische concurrente met slechts twee honderdsten van een seconde voor. In België ging de aandacht na afloop echter vooral uit naar een opvallend moment eerder in de race.
)
'Camera-kegeltje'
Dat moment kwam rond de 2.000 meter. In een scherp aangesneden bocht tikte Tas een camera-kegeltje aan. Heel even moest ze zich herpakken. Op het eerste gezicht leek het onschuldig, zeker op een 5.000 meter. Maar uiteindelijk heeft dit zomaar hét verschil kunnen zijn tussen eremetaal en haar vierde plek.
De cijfers zorgden in België direct voor discussie. De ronde vóór het incident klokte Tas 31,60. In de ronde waarin ze het kegeltje raakte, liep haar tijd op naar 32,10. Meteen daarna dook ze weer terug naar 31,60. Een halve seconde verschil in één ronde, op een avond waarop ze uiteindelijk slechts dertien honderdsten moest toegeven voor het podium.
)
'Het kost mij niet een medaille'
Tas zelf wilde er na afloop weinig van weten. "Ik heb het kegeltje wel gevoeld, maar in een olympische rit moet je risico’s nemen en alles tot in de perfectie uitvoeren om mee te doen voor het podium", legde ze uit. "Ik zat meteen weer goed in mijn ritme. Ik denk dat ik er een paar honderdsten verlies, maar niet dat het me de medaille kost."
Toch bleef precies dát moment hangen bij onze Zuiderburen. Want een paar honderdsten was uiteindelijk exact het verschil tussen eeuwige roem en een ondankbare vierde plek. Bij het Belgische Sporza werd het moment al snel omgedoopt tot de 'cruciale pion'. Feit blijft dat Tas haar beste race op de vijf kilometer ooit reede. Maar op de Olympische Spelen zijn de marges meedogenloos klein.
)
Had Merel Conijn goud kunnen winnen?
Conijn bleef zodoende Tas nipt voor, waarna het geloof ontstond dat goud mogelijk zou zijn. Uiteindelijk was het Francesca Lollobrigida die in de slotrit een ijzersterke eindsprint inzette en voor eigen publiek goud won. Toch Conijn dolblij met zilver in tegenstelling tot haar coach Jillert Anema bij wie vooral die ene tiende hangen. "Ik heb niet helemaal genoten", gaf hij toe bij de NOS. "Dat is ook een karaktertrek. Ik zit meer in de dingen die niet lukken dan in wat wel lukt." Het zilver was prachtig, maar volgens Anema zat er meer in.
De trainer wist ook precies waar het verschil werd gemaakt. Volgens hem had Conijn haar beslissende versnelling nét iets eerder moeten inzetten. "Als ze daar eerder mee begint, dan pak je die tiende", stelde hij eerlijk. Toen hem werd gezegd dat Conijn een mooie rit had gereden, kapte hij dat meteen af: "Ik heb liever geen mooie rit en dik winnen." Toch sloot hij af met een glimlach. "Ik heb ook een hart. Hoe moet ik dit volhouden?", grapte Anema na opnieuw een zenuwslopende 5.000 meter.
)
)
)
)
)