Geëmotioneerde Mounir El Allouchi dankbaar voor steun na verlies van dochter: 'Maar het zal altijd lastig blijven'

Willem II-speler Mounir El Allouchi gaat door een moeilijke tijd met zijn gezin. Hij en zijn vrouw verloren vorige week hun dochtertje. De dagen daarna leefde de middenvelder in een roes. Zaterdag stond hij weer in de basis tegen RKC Waalwijk en maakte hij een belangrijk doelpunt in de play-offs.

EL Allouchi wilde graag starten in de return tegen RKC. Het hielp voor hem dat hij in het uitduel met Waalwijk al had ingevallen en daar veel steun voelde van het publiek. Er werd een luid applaus ingezet om de 31-jarige een hart onder de riem te steken. "Het was een emotionele week, een lastige week. De manier waarop ik ben ontvangen in Waalwijk, door de supporters van Waalwijk en Willem II, dat spreekt niet voor zich", zegt hij bij ESPN.

Mounir El Allouchi scoort na overlijden dochtertje, Willem II'er in tranen na emotionele week

Dankbaar voor steun

"Het was emotioneel, het was geweldig. Dat deed mij en mijn familie echt extreem veel goed", vervolgt hij. "We vonden het echt geweldig. Ook daarna. De berichten die je krijgt, van heel Nederland, echt niet normaal. Er komt heel veel op je af en dan moet je sterk zijn. Gelukkig zijn wij dat", zegt hij over zijn familie en hemzelf.

Emotioneel

En dan maakt hij ook nog een cruciaal doelpunt. Het werd 1-1 in Tilburg, waardoor Willem II na een 2-1 overwinning in het heenduel doorgaat in de play-offs. "Ja ongelooflijk. Het had zo moeten zijn", aldus El Allouchi. Zijn vrouw keek de wedstrijd vanuit huis met zijn drie andere dochters. "Op het moment dat je scoort ben je met hele andere dingen bezig." Er ging van alles door zijn hoofd. "Er staat zo veel spanning op, buiten het voetbal om. En als je dan zo scoort, een belangrijke goal, dan komt alles naar boven."

Willem II zet grote stap richting Eredivisie na bijzondere middag: tranen in Tilburg na emotioneel moment

Hij moet het tragische overlijden nog steeds verwerken. "Eigenlijk vanaf het eerste moment dat ik het nieuws hoorde totdat het klaar was, met het begraven van mijn prinses, leef je in een roes", zegt hij geëmotioneerd. "Als je me nu vraagt wat ik heb gedaan in die drie, vier dagen, kan ik jou dat niet uitleggen. Daarna moet je je ergens herpakken." Hij appte de trainer meteen dat hij weer mee wilde doen. "Maar je wordt constant geconfronteerd. Het zal altijd lastig blijven. Maar ik heb mijn geloof. Daar komt denk ik mijn sterkte vandaan."