&format=webp)
Jeroen Kampschreur gaf de Paralympische Winterspelen kleur namens Nederland. Goud welteverstaan. De 26-jarige zitskiër won liefst drie titels en kroonde zich daarmee tot succesvolste Nederlandse paralympiër aller tijden. Ondanks zijn beperking gaat Kampschreur vol humor door het leven.
Kampschreur was in Milaan en Cortina de beste op de super-G, de combinatie en slalom. Hij mocht ook nog eens de Nederlandse vlag dragen bij de sluitingsceremonie. Deze week keerde hij terug in Nederland, waar een bezoek aan koning Willem-Alexander stond gepland. Daar kreeg Kampschreur een 'Chapeau'-beeldje, omdat hij door zijn gouden plak in 2018 al geridderd werd in de Orde van Oranje-Nassau. Ook volgde nog een diner met de andere olympische- en paralympische medaillewinnaars.
)
Zitskiër Jeroen Kampschreur vol zelfspot
Woensdagavond schoof hij aan bij Eva, om te praten over zijn beperking. Die vliegt hij het liefst aan met de nodige zelfspot. Zo is zijn status op WhatsApp: 'Ik heb niets onder de knie'. Ook heeft hij een eigen versie van Mart Hoogkamers hit Ik Ga Zwemmen. "Ik ga skiën, maar ik heb geen knieën", lacht hij.
)
Kampschreur gebruikt de grappen om zijn handicap "luchtig te houden". "Vaak hebben mensen er een soort zwaar gevoel bij om er over te praten. Ik vind juist dat de persoon voorop moet staan. De beperking hoort bij je, daar moet je goed mee om kunnen gaan. Om ergens goed mee om te kunnen gaan, moet je ook een beetje humor erover hebben", vertelt hij aan Eva Jinek. "Ik probeer gewoon leuke grapjes te maken."
Natuurtalent
Kampschreur werd geboren zonder scheenbenen, waarna op zijn eerste zijn onderbenen werden geamputeerd. Zijn ouders verzonnen een manier om hun zoon toch mee te nemen op skivakantie. Met een tuigje zat hij vast aan een van zijn ouders.
Maar op een van de tripjes ging het mis. Zijn moeder liet per ongeluk los bovenop een rode piste, waarna Kampschreur er alleen voor stond. De vader van de paralympiër was aan het bellen en hing direct op, om vliegensvlug achter zijn kind aan te gaan. "Ik dacht: als hij hard valt, dan heb ik een probleem", blikt zijn moeder terug. "Ik liet uit schrik mijn handen los en toen ging hij…"
Nu kan de familie er om lachen, maar dat was op het moment zelf heel anders. "Ik schrok me rot", herinnert zijn vader zich. "Toen kon ik hem nog wel inhalen - toen nog. Uiteindelijk stuurde hij naar links. Wat hebben we een mazzel gehad!"
Kantelpunt
Toch bleek het ook een openbaring voor Kampschreur en zijn familie. Hij bleek goed in staat om zelf over de piste te gaan. "Blijkbaar kon het zonder hulp van mijn ouders. Voor hetzelfde geld waren we nog twee jaar langer door gegaan en was ik later begonnen met het trainen zoals ik toen deed. Dan lagen die mooie onderzetters hier niet", verwijst hij grappend naar de drie gouden plakken. "Het zijn de mooiste onderzetters van de wereld", voegt Kampschreur er met een knipoog aan toe.
)
)
)
)
)