&format=webp)
Wout Poels (38) verraste tien jaar geleden vriend en vijand door Luik-Bastenaken-Luik te winnen. De Limburger schreef in 2016 een van de zwaarste edities van La Doyenne op zijn naam en werd pas de vierde Nederlandse winnaar van het Belgische wielermonument. Nog altijd voelt die zege voor hem als een kantelpunt. "De overwinning heeft een draai aan mijn carrière gegeven. Een monument achter mijn naam is heel speciaal om te hebben", vertelt de oud-winnaar in gesprek met Sportnieuws.nl.
De 102e editie van Luik-Bastenaken-Luik was er een van vier seizoenen op één dag. Regen, hagel, sneeuw en een straffe wind maakten er een ware uitputtingsslag van. "De weersomstandigheden waren echt verschrikkelijk", blikt Poels terug. "Op woensdag was het nog schitterend weer in de Waalse Pijl, maar op zondag was het zo koud. Het sneeuwde zelfs in Bastenaken. Eigenlijk was het helemaal geen leuke dag en moest ik de hele koers lang overleven om warm te blijven."
Toch voelde Poels diep in de finale dat er iets mogelijk was. "Toen ik over La Redoute reed, zo’n 25 kilometer voor de streep, merkte ik dat ik me goed voelde. Toen had ik het ook opeens niet meer koud."
)
Bidonnen halen voor Froome
Dat Poels uiteindelijk zou winnen, was allesbehalve vanzelfsprekend. Bij Team Sky reed de klimmer in dienst van viervoudig Tourwinnaar Chris Froome. "Ik was eigenlijk helemaal niet de kopman die dag", zegt Poels. "Ik reed in dienst van Chris en ik weet nog wel dat ik tijdens de koers bidonnen heb lopen halen voor hem."
Maar in de finale bleek Poels zelf de sterkste man van de ploeg. Op de laatste klim, de met kasseien geplaveide Côte de la Rue Naniot, zagen Michael Albasini, Rui Costa en Samuel Sánchez hun kans schoon. Poels twijfelde geen moment. "Ik zag die mannen gaan en dacht: hier moet ik meeschuiven. Iedereen zat stuk na zo’n zware koers, dus ik dacht: ik probeer het gewoon."
De kasseienklim richting Luik paste hem die dag uitstekend, al betekende dat niet dat hij daarna ineens andere plannen kreeg. "Het is niet alsof ik daarna dacht: zal ik eens Roubaix rijden of zo", lacht Poels.
)
Handschoenen kwijt
De vier koplopers reden richting de streep. Op 800 meter van de meet gooide de Limburger zijn handschoenen uit. "Mijn handschoenen waren nog nat en ik sprint harder zonder handschoenen, dus besloot ik ze uit te doen. Ik heb ze nooit meer teruggevonden, maar daar vond Sky een passend antwoord op: omdat mijn overwinning ook het eerste monument ooit voor de ploeg was, krijg ik voor de rest van mijn leven handschoenen van ze."
In de sprint had Poels alsnog genoeg over. Zo zorgde hij voor een historische Nederlandse zege in omstandigheden waarin hij vaker boven zichzelf uitstijgt. "Ik rijd vaak goed in slechte omstandigheden, maar ik weet niet of dat komt doordat ik Nederlander ben of doordat ik altijd de goede hoeveelheid kleren aan heb", lacht hij.
)
Speciale betekenis
Voor Poels was juist Luik-Bastenaken-Luik een extra bijzondere koers om te winnen. Niet alleen omdat La Doyenne één van de vijf monumenten is, maar ook door zijn eigen band met de Ardennen. "Het is naast Lombardije het enige monument dat mij echt ligt. Ik ben opgegroeid in Noord-Limburg en heb veel gekoerst in België. Mijn vader en ik maakten vaak ritjes naar de Ardennen op de fiets."
Vier jaar voor zijn monumentale overwinning overleed de vader van Poels. Daardoor kreeg zijn zege in Luik nog meer lading. "Aan mijn ouders heb ik alles te danken. Mijn vader was altijd betrokken bij mijn koersen. Vaak reden we samen naar huis vanuit de Ardennen en als je dan richting Nederland rijdt, zie je vanaf de snelweg La Redoute liggen. Dat je daar dan zelf ooit mag winnen, is heel speciaal."
Poels werd in 2016 pas de vierde Nederlander die Luik-Bastenaken-Luik op zijn palmares bijschreef. Alleen Ab Geldermans in 1960, Steven Rooks in 1983 en Adrie van der Poel in 1988 gingen hem voor. Opvallend genoeg zei Van der Poel een dag voor de overwinning van Poels nog tegen de NOS dat er in 2016 geen Nederlandse opvolger van hem zou komen. Die lijn trekt Poels nu zelf door. "Ik denk dat het dit jaar lastig gaat worden, met al die kleppers aan de start. Maar goed, mij hadden ze ook niet verwacht, dus wie weet."
)
Seixas tegenover Pogacar
Poels schuift voor zondag bij afwezigheid van Mathieu van der Poel drie namen naar voren. Pogacar is volgens hem opnieuw de topfavoriet, maar ook naar Remco Evenepoel en het Franse supertalent Paul Seixas kijkt hij met interesse. Met die laatste reed Poels dit jaar samen in de Faun-Ardèche Classic. "Ik reed daar met hem. Hij won en toen was ik echt onder de indruk van hem: wat een talent, man", zegt Poels. "Ik ben heel benieuwd hoe Seixas zich gaat verhouden tot Pogacar en Evenepoel. Seixas is een uitzonderlijk talent, dat belooft veel goeds voor de toekomst voor de Fransen. Maar ik verwacht dat Pogacar nog wel een streepje voor heeft."
Zelf rijdt Poels La Doyenne dit jaar niet. Zijn nieuwe ploeg Unibet Rose Rockets kreeg geen wildcard voor het monument en daar heeft Poels vrede mee. "Als ik zondag had meegereden, weet ik niet of ik kans had gemaakt tegen die toppers. Nu ga ik vanuit Zuid-Spanje op de iPad, met de benen omhoog, kijken naar een mooie koers. Luik zal voor mij altijd speciaal blijven."
)
)
)
)
)
)