Nederlandse wielrenner viel in zwart gat door pensioen: 'Ik stond huilend naar peloton te kijken'
i

Aart Vierhouten © Getty Images

Nederlandse wielrenner viel in zwart gat door pensioen: 'Ik stond huilend naar peloton te kijken'

12:28, 31-03-2025 / Laatste Update: 12:28, 31-03-2025

Topsporters ademen hun sport. Als het dan voorbij is, ze moeten met pensioen, dan moeten velen sporters op ontdekkingstocht. Wie ben ik zónder mijn sport? Voormalig wielrenner Aart Vierhouten deelt een emotioneel verhaal.

De inmiddels 55-jarige Nederlander is momenteel werkzaam als ploegleider, maar reed op de fiets in het shirt van onder meer Rabobank, Lotto en Vacansoleil. In 2009 stopte hij met wielrennen en belandde in een zwart gat.

"In de winter is het nog wel leuk, dan is het niet zo lekker weer en hoef je niet te trainen. Kijk je naar buiten, hoef je gelukkig niet je regenpak aan", vertelt hij in de NOS-podcast De Wielerredactie. "Maar aan de andere kant vraagt niemand meer hoe het met je is."

'Je bent gewoon klootjesvolk'

"Hoe is het met je gewicht? Loopt alles lekker? Kan ik nog wat voor je doen? Wie je bent, wat je doet, niemand heeft er oog voor. Je bent even niet belangrijk meer. Je bent gewoon klootjesvolk, net zoals de rest van de wereld. Je bent niet meer die topsporter."

Tranen

Het zorgde voor een emotioneel moment bij de wielrenner die driemaal de Tour de France reed, vijf keer de Giro d'Italia en twee keer de Vuelta. "Ik stond te kijken bij een grote wielerwedstrijd. Gewoon even leuk aan het kijken met mijn vrouw en kind. Voordat ik het wist was ik aan het huilen. Peloton kwam eraan, de renners. Ik bedacht me: dit gaat nooit meer gebeuren. Ik ga nooit meer een helm op, een rugnummer op. Het is voorbij, over en uit. Ik moet iets anders gaan doen. Ik stond daar stilletjes met de tranen over mijn wangen."

"Mijn vrouw keek mij aan en vroeg: 'wat is er met jou aan de hand?'. Ja, beetje gevoelig momentje. Ik zou nog wel even in het peloton willen zitten. Maar dat gaat niet meer."

Het gaat niet meer om jou

De wielersport is hard. En dat is stoppen ook. "Je zit ook in een vertrouwde omgeving in de topsport, iedereen staat voor elkaar klaar. Als je er dan eenmaal uitstapt, weet je eigenlijk niet wie je bent en waar je naar toe moet. Als je stopt, rijden ze je zo voorbij. Het gaat niet meer om jou en dat willen snappen, is hard."