)
)
)
)
)
,fit(1200:)&format=webp)
Voor Kevin Hofland draait het leven al ruim veertig jaar lang om voetbal, maar inmiddels spelen ook paarden een hoofdrol: met als ultieme doel de Paralympische Spelen van 2028. Aan de zijde van zijn vriendin Melissa Janssen belandde de voetbaltrainer onverwacht diep in de wereld van de paardensport. "Als je zó dichtbij bent, dan móét je er alles aan doen."
Hofland volgt de paardensport al jaren, vooral dankzij zijn dochter. "Mijn dochter heeft al heel lang een pony en daardoor wist ik al aardig wat van paarden", vertelt de oud-voetballer van onder meer PSV en Feyenoord aan Sportnieuws.nl. Afgelopen jaar raakte Hofland volledig verzeild in de paardenwereld, toen hij een relatie kreeg met Janssen. "Melissa is een échte topsporter en volledig bezeten van paarden. Uiteindelijk raak je daar dan vanzelf ook mee besmet."
De manier waarop Hofland omgaat met de paarden in de stal in Susteren zegt veel. "Bailando is de grote clown in de stal. Hè, Bailando?", zegt hij met een vertederende stem. Even later krijgt hij in de bak ook nog een flinke lebber van Lets-Go. "Heerlijk", grapt hij. Zijn vriendin zit er openlijk van te genieten. "Als je zijn voetbalfoto’s ziet, zie je een robuuste man. Nou, paarden weerspiegelen alles. Dan zie je een lieve vader en man."
)
Trainersambities niet verdwenen
Hoewel Hofland zijn trainersambities in het voetbal absoluut niet heeft opgegeven, groeide zijn liefde voor de paardensport. "Voetbal blijft het mooiste wat er is, maar wat ik hier meemaak vind ik ook ontzettend interessant. Bij paarden heb je net als in het voetbal te maken met verschillende persoonlijkheden, karakters en culturen. Ik zie veel parallellen." Zelf zal hij echter nooit in het zadel stappen. "Mij krijg je niet op een paard, absoluut niet."
De dagen van de ex-trainer van Willem II en Fortuna Sittard draaien inmiddels grotendeels om de paarden. Samen met zijn partner, een internationale topruiter met een progressieve spierziekte, werkt hij toe naar het WK in Aachen, het EK in Denemarken en uiteindelijk de Paralympische Spelen van 2028 in Los Angeles. "Dat zou de ultieme beloning voor haar zijn." Wat als hij dan trainer is? "Dan kan ik niet mee, maar dat weet ze ook… Maar zover is het nog lang niet."
)
Op weg naar Paralympische Spelen
Janssen viel net buiten de selectie voor de paralympische teams van Tokio en Parijs. In Los Angeles wil ze er dolgraag bij zijn. "Dat is dé droom", zegt ze met een glimlach. Kwalificatie moet gebeuren met paard Lets-Go. "Dat is alleen lastig, want alle randvoorwaarden moeten kloppen. Mijn doel is om die zaken te regelen, zodat zij zich volledig kan focussen op het rijden", vult Hofland aan.
"Ik heb nul verstand van technisch rijden, maar ik heb wel geleerd te zien of de klik tussen Melissa en een paard er is en wat zij nodig heeft", vervolgt hij. Janssen relativeert dat meteen. "Dat is onzin. Misschien spreekt hij geen vaktaal, maar in Jip-en-Janneketaal weet hij precies waar hij het over heeft."
Leven met een progressieve spierziekte
Janssen maakt deel uit van het paralympisch team sinds ze in 2018 de diagnose CIAP (Chronische Idiopathische Axonale Polyneuropathie), een mildere vorm van MS, kreeg. "Ik heb veel last van de linkerzijde van mijn lichaam, bijvoorbeeld van de coördinatie die minder is door spierzwakte", legt ze uit. Het woord ‘beperking’ wil ze liever vermijden. "Ik denk liever in oplossingen. Voor alles zijn hulpmiddelen, zodat ik mijn dressuurproef zo goed mogelijk kan rijden", zegt ze, terwijl ze op overtuigende wijze haar talent laat zien op één van haar paarden in de trainingsstal.
De huidige nummer vijf van de wereld kan haar linkerhand niet goed sluiten en heeft een klapvoet. Toch weigert ze zich te laten tegenhouden. "Ik rijd met knopen in de teugels, magneetbeugels en elastieken die mijn beide voeten extra vastzetten. Als ik te veel afzwak tijdens het intensief trainen, dan heb ik nog altijd deze extra beveiliging om mijn voeten."
Open over haar gezondheid zijn ze beiden. "Je ziet het aan de buitenkant eigenlijk nauwelijks”, vertelt Hofland. “Na intensieve trainingen moet ze van het paard getild worden, omdat de doorbloeding niet goed op gang blijft. Zeker op een warme dag kan haar lichaam een black-out krijgen. Melissa’s hoofd wil altijd verder, maar we leren steeds beter omgaan met haar lichaam."
)
Paardensport als uitlaatklep
Ondanks alles heeft Janssen nooit overwogen te stoppen met paardrijden. "Ik haal hier zóveel energie uit, het is echt mijn uitlaatklep", zegt ze stralend. Hofland vult aan: "Het blijft haar droom. Doordat ze volledig vastzit, is er altijd risico. Maar ik durf wel te zeggen dat ze bij 99,9 procent van de paarden volledige controle heeft."
Zijn bewondering voor de Paralympische Spelen is door haar verhaal alleen maar gegroeid. "Ik ben afgelopen zomer mee geweest en zag mensen met een zware handicap op een paard rijden. Dat is mooi. Als je dan van zo dichtbij meemaakt dat dit Melissa’s droom is, dan weet je: als je dit kunt bereiken, dan móét je ervoor gaan."
)
)
)
)
)
)